گاهی اوقات دنائت بعضی ها، انسان را تنها به سکوتی تلخ فرا می خواند همین!

>>> نوروز

>>> سلام

لالالالا

گل بابا

تو شبای پر سرما

نده دستاتو

به دست

پلید

مردم دنیا

مردم دنیا

لالالالا

بخواب آروم

که دنیامون پرجنگه

تموم بوم نقاشی

پُر

شکلای بی رنگه

بی رنگه

بخواب آروم گل بابا

که بیداری یه کابوسه

همون شاهزاده قصه

تو بیداری یه کابوسه

یه کابوسه

اگه خواب شتر دیدی

نگی جایی که بد می شه

که سهم زندگی ات این جا

فقط حبس ابد می شه

لالالالا

گل لاله

نری سمت

خونه خاله

که پاهاشونو قلم کردم

الان بیست و چند ساله

لالالالا

بخواب آروم

گل مریم

دیگه مرده

پسر داییش مهندس بود

سه سال و...

بخواب آروم

لالایی هات

همه تقصیر اینا بود

وگرنه

کی به فکر تو

به فکر ظهر فردا بود

لالالالا

بخواب دیگه

که بنزین سهمیه داره

یکی بارشو می بنده

یکی یه عمره

یه عمره

بیکاره

گل خرزهره شاکی شد

چرا توی لالایی ها نداشت جایی

ولی حالا

گل خرزهره بابا

بخواب آروم

بخواب آروم و باور کن

که بیداری یه کابوسه

اگه بد شد کلاغ زشت

همش تقصیر طاووسه

لالالالا

دیگه صبح شد

همه خفاشا

 خوابیدن تو بیداری

نمی دونی که گهگاه

خوابتو دیدن

گل خرزهره بابا

دیگه باید

دیگه باید برم، دیره

همش دیره وقتی که

بابات گیره

بابات گیره

بخواب تا آخر فردا

که پس فردا

توی تنها

باید پاشی

بری

جای من تنها

توی سرما

همش دیره

بخواب آروم

همش دیره

بخواب آروم

همش دیره

بخواب

بخواب

معامله

بخواب معامله

بخواب اروم

بخواب آروم

 * ترانه ای عبدی بهروان فر

به دل آرا دارابی و تمامی خفتگان آگاه به چرامرگی خویش

یکم- یکی – دو روزی است که با خودم کلنجار می روم که چیزکی بنویسم درباره اتفاق پیش آمده، اما دستم به نوشتن نمی رود. درباره مرگ و نیستی چه باید نوشت؟ با کدام قلم باید بنیوسم از لرزش های پدر، از اشک های مادر، از بهت خواهر کوچک و ... چگونه می توانم بنویسم از دیدار خانواده ای که نمی دانی باید به آن ها چه بگویی؟ آیا می توان به همین راحتی برای عزیز از دست رفته خانواده ای که نه سکته کرده و نه تصادف کرده، بلکه به اتهام «قتل» یک انسان، «اعدام» شده است؟من چه بی شرم خواهم بود اگر در مقابل این عزادران صحبت از تسلیت بکنم وخود را در غم شان شریک بدانم...

دوم- چه قدر حقیرانه است ببینی دست و پا زدن کاندیداهایی را که قرار است رییس «جمهور» شوند و در مقابل این گونه اعدام یکی از «جمهور» این گونه ساکت اند... یکی خود انکار می کند و دیگران اصرار که اصلاح طلب است به کلی در برابر مسایل این چنینی راه سکوت را برگیزده است تا نکند بهانه به دست آنانی دهد که صلاحیت او را احراز نکنند و شیخ هم که در ایام انتخابات دست به  دامان تمام آن چیزهایی شده که زمانی خود رساله ها و نامه ها و سخن رانی ها در ردشان می نوشت و می گفت، اکنون وقیحانه سکوت کرده است. لعنت...

سوم- زمانی واعظان در محراب جلوه ای می کردند و آن کار دیگر را حواله به خلوت می کردند و در خفا به دنبال جفا بودند. زاهدان پاکیزه سرشت اگر عیب رندان را می کردند، در نهان بود و نه آشکارا... اکنون چه باید گفت که عزیزی به نام «جاویدنیا» در کسوت دادستان گیلان، یلان را می گیرد و می بُرد و می بندد و می شکند و کسی را یارای آن نیست که به اوبگوید که این رسم زمانه نیست؟چگونه می توان به آن که عرفا و قانونا وشرعا، مال و جان و ناموس دو میلیون گیلانی را در ید پر کفایت خویش دارد، اعتماد کرد که صراحتا خبر از «له کردن دل آرا در زیر پای خویش» می دهد؟ در عدالت خانه چه خبر است که زیردستان وقعی به سخنان قاضی القضات نمی نهند و نه قانون عرف، که دستورات شرع را نیز برای اعدامی این چنینی، زیر پا می نهند و و بر پدر و مادری نیز رحم نمی کنند که شش سال است فرزند خویش را از پشت میله ها می بیندد و حتی دیداری برای وداع آخر را نیز از آن ها دریغ می کنند؟ چه کسی می تواند درک کند حال پدر و مادری را که به جای بوسه های آخرین، باید «زندانی رنگ ها»ی خویش را در آمبولانسی ببیند که به غسال خانه می رود؟

کاشکی

کاشکی

کاشکی

قضاوتی

قضاوتی

قضاوتی

در کار

در کار

در کار بود...

چهارم- می گفتند رسانه ای نکنید که دشمن سواستفاده می کند، می گفتند رسانه ای نکنید که مسوولان پرونده لج می کنند، می گفتند رسانه ای نکنید که احساسات خانواده مقتول جریحه دار می شود، می گویند رسانه ای نکنید که داغ دل خانواده عزیز ازدست داده، تازه شود، می گفتند و میگویند رسانه ای نکنید که برای خودتان بد می شود... پس من چگونه گویم کاین درد رادوا کن؟

پنجم- از انسانیت بویی نبرده ام اگر بخواهم توضیف روزنامه نگارانه ای بدهم از مراسم سوم یک «اعدامی». برای هم چو منی که به اقتضای شغلم «فاجعه، کسب و کار من است» فرصتی بهتر از این متصور نیست که از چنین مراسمی بنویسم... اما برای که؟ بگذار حرف های پدر «دل آرا» برای همیشه در قلب و ذهن مان بماند... بگذار راز اشک های مان تا همیشه مکتوم بماند... بگذار... بگذار تا بگریم چون ابر در بهاران...

»»» سهیل سجودی – دل آرا آرمش یافت

»»» سیدکوهزاد اسماعیلی – به سوی خدا می رویم

دل آرا دارابی اعدام شد، رضا سیدحسینی درگذشت، فعالان کارگری در تجمع روزجهانی کارگر بازداشت شدند، یک دانشجوی دیگر خودکشی کرد، فشارها بر دانشجویان دربند روز به روز بیشتر می شود،والدین یکی از فعالان دانشجویی دستگیر شدند و ... این جمعه هم بی هیچ حرف تازه ای به پایان رسید. تا جمعه بعد!

میرحسین موسوی گفت مخالف سرمایه داران زالو صفت هستم، گفتند به خاطرمنافع ملی سکوت کنید و کاندیدای اصلاح طلبان «پیشرو» را تخریب نکنید. بترسید از روزی که احمدی نژاد مجددا رای بیاورد. ساکت شدیم.

میرحسین موسوی حتی حاضر نشد بگوید اصلاح طلبم و همه جا اصلاح طلبی و اصول گرایی را با هم جمع کرد، گفتند به خاطرمنافع ملی سکوت کنید و کاندیدای اصلاح طلبان «پیشرو» را تخریب نکنید. بترسید از روزی که احمدی نژاد مجددا رای بیاورد. ساکت شدیم.

میرحسین موسوی به هیچ کدام از گروه های منتقد وقت ملاقات نداد که هیچ، سایت رسمی اش با دبیر طیف جعلی ودولت ساخته تحیکم وحدت مصاحبه کرد و وی را دبیر تشکیلات دفترتحکیم وحدت خواند، گفتند به خاطرمنافع ملی سکوت کنید و کاندیدای اصلاح طلبان «پیشرو» را تخریب نکنید. بترسید از روزی که احمدی نژاد مجددا رای بیاورد. ساکت شدیم.

میرحسین موسوی هیچ کدام از مطالبات – حتی حداقلی ما را – بیان نکرد، گفتند به خاطرمنافع ملی سکوت کنید و کاندیدای اصلاح طلبان «پیشرو» را تخریب نکنید. بترسید از روزی که احمدی نژاد مجددا رای بیاورد. ساکت شدیم.

میرحسین موسوی در ستادش از افرادی استفاده کرد که خدماتشان به حاکمیت و طلم هاشان به مردم اظهر من المشس بود، گفتند به خاطرمنافع ملی سکوت کنید و کاندیدای اصلاح طلبان «پیشرو» را تخریب نکنید. بترسید از روزی که احمدی نژاد مجددا رای بیاورد. ساکت شدیم.

حالا که عکاسان مطبوعاتی را هم مورد ضرب و شتم قرار می دهند، سکوت کنیم؟

>>> خرداد:ضرب و شتم عکاسان رسانه ها

بالاخره متن نهایی مانیفست "دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال دانشگاه های ایران" منتشرشد. برای مشاهده و دریافت این متن می توانید به آدرس زیر مراجعه کنید:

http://www.iranianliberalism.com/images/manifest.pdf